آلمان و آموزش زبان آلمانی رايگان و تحصیل

„Berühre die Blume nicht!“ sagte die alte Frau, „aber stelle Dich hierher, und wenn dann der Tod kommt – ich erwarte ihn jeden Augenblick – dann lass ihn die Pflanze nicht ausreißen, und drohe ihm, dass Du dasselbe mit den andern Pflanzen tun würdest, dann wird ihm bange werden! Er ist dem lieben Gott dafür verantwortlich, ohne dessen Erlaubnis keine ausgerissen werden darf. „

Auf einmal sauste es eiskalt durch den Saal und die blinde Mutter konnte fühlen, dass es der Tod war, der da kam.

„Wie hast Du den Weg hierher finden können? „ fragte er konntest Du schneller hierher gelangen, als ich? „

„Ich bin eine Mutter! „ sagte sie.

Und der Tod streckte seine lange Hand nach der kleinen, feinen Blume aus, aber sie hielt ihre Hände fest um dieselbe, fest und dennoch besorgt, dass sie eines der Blätter berühren möchte. Da blies der Tod auf ihre Hände und sie fühlte, dass dies kälter war, als der kalte Wind, und ihre Hände sanken matt herab.

„Du vermagst doch nichts gegen mich! „ sagte der Tod. –

„Aber das vermag der liebe Gott! „ sagte sie.

„Ich tue nur. was er will! „ sagte der Tod. „Ich bin sein Gärtner! Ich nehme alle seine Blumen und Bäume und verpflanze sie in den Garten des Paradieses, in das unbekannte Land, aber wie sie dort wachsen und wie es dort ist, das darf ich Dir nicht sagen! „

„Gib' mir mein Kind zurück! „ sagte die Mutter und weinte und bat. Mit einem Mal griff sie mit jeder Hand um zwei hübsche Blumen neben sich und rief dem Tode zu: „Ich reiße alle Deine Blumen ab, denn ich bin in Verzweiflung! „

„Rühre sie nicht an! „ sagte der Tod, „Du sagst, Du seiest unglücklich und nun willst Du eine andere Mutter eben so unglücklich machen! „

„Eine andere Mutter! „ sagte die arme Frau und ließ sogleich beide Blumen los.

„Da hast Du Deine Augen!“ sagte der Tod, „ich habe sie aus dem See aufgefischt, sie leuchteten so stark, ich wusste nicht, dass es die Deinigen waren; nimm sie wieder, sie sind jetzt klarer als zuvor, sieh dann in den tiefen Brunnen hier nebenbei hinab, ich werde die Namen der beiden Blumen nennen, die Du ausreißen wolltest und Du wirst ihre ganze Zukunft, ihr ganzes Menschenleben erblicken, sieh, was Du zerstören und zu Grunde richten wolltest.“

Sie sah in den Brunnen hinab und es war eine Glückseligkeit zu sehen, wie der Eine ein Segen für die Welt ward, zu sehen, wie viel Glück und Freude sich ringsum entfaltete. Und sie erblickte das Leben der Andern, und es war Trauer und Not, Jammer und Elend.

„Beides ist Gottes Wille! „ sagte der Tod.

„Welche ist die Blume des Unglücks und welche die des Segens? „ fragte sie.

„Das sage ich Dir nicht! „ sagte der Tod, „aber das sollst Du von mir erfahren, dass die eine Blume die Deines eigenen Kindes war, es war das Schicksal Deines Kindes, die Zukunft Deines eigenen Kindes! „

Da schrie die Mutter erschrocken auf: „Welche von ihnen war mein Kind? Sage mir das, erlöse das Unschuldige! Befreie mein Kind von all' dem Elend, trage es lieber fort! Trage es in Gottes Reich! Vergiss meine Zähren, vergiss meine Bitten und Alles, was ich gesagt und getan habe! „

„Ich verstehe Dich nicht! „ sagte der Tod. „Willst Du Dein Kind zurückhaben, oder soll ich mit ihm da hineingehen, wo Du nicht weißt, wie es ist? „ –

Da rang die Mutter ihre Hände, fiel auf ihre Knie und betete zum lieben Gott: „Erhöre mich nicht, wenn ich gegen Deinen Willen, welcher der beste ist, bitte! Erhöre mich nicht! Erhöre mich nicht! „

Und sie neigte ihr Haupt auf ihre Brust herab.

Der Tod aber ging mit ihrem Kinde in das unbekannte Land.

(يافتمش) مادر فريادي زد و دستش را بسوي گل زعفراني كه بيمار مي نمود دراز كرد. پيرزن گفت: دستت را از گل كوتاه كن و تامل كن تا مرگ بيايدمن هر آن انتظار او را دارم ، از من نشنيده بگير ولي مگذار كه او اين گل را بچيند او را تهديد كن كه اگر به گل تو دست بزند تونيز گلهاي ديگر را ازجاي خواهي كند.او در پيشگاه خداي مهربان مسئول است و كسي را اجازه آن نيست كه گلي را بچيند تا او نخواهد.

ناگهان نسيم سردي وزيدن گرفت و مادر دريافت كه اين مرگ است كه از راه مي رسد.

مرگ پرسيد؟ راه اينجا را چگونه جستي؟ و چگونه آمدي؟

 مادر جواب داد: من مادرم و مرگ دستش را بطرف گل كوچك دراز كرد تا آن را بچيند اما مادر با دستهايش محكم دست او را گرفت و از ترس مي لرزيد.مرگ بر دستهاي مادر نفس سرد خود را دميد و او حس كرد كه اين نفس سردتر از سوز زمستاني است و دستهايش فرو اقتادند.

 مرگ بانگ برداشت: تو نمي تواني بر خلاف قدرت من كار كني.

مادر جواب داد: اما خداي رحيم قادر است .

مرگ گفت: من مجري مشيت و اراده اويم و فقط آنچه را كه او خواستار است از من ساخته است. من باغبان گلشن اويم. من همه درختان او را بر مي كنم و از نو آنها را در گلزار بهشت مي نشانم در سرزمينهاي دور و نامعلوم ، اما آنجا چگونه است و چگونه اينها از نو خواهند روييد رازش را بتو نخواهم گفت.

 مادر گفت: كودكم را به من بازده و شروع به گريستن كرد و با دو دستش ساقه گل زيبايي را چسبيد و شيون كنان به مرگ گفت: من همه گلهاي تو را خواهم چيد كاسه صبرم لبريز گشته و نوميد شده ام.

مرگ نگران شد و گفت: دست از آن كوتاه بدار تو خود گفتي كه خوشبختي را از دست داده اي حال مي خواهي مادراني ديگر را به خاك سياه بنشاني؟

مادر غمگين و متاثر گفت:مادراني ديگر را؟ و دستش را از ساقه گل برداشت.

مرگ گفت :بيا چشمهايت را بگير من آنها را از درياچه پس گرفتم اكنون اينها روشنتر و بيناتر از سابقند و در كنار خودت به اين چاه عميق نگاه كن و من به تو نام اين دو گل را كه قصد چيدنش را داشتي .به تو خواهم گفت و تو تمامي آينده آنان را خواهي ديد، تمامي عمر سرگذشت آدمي را بنگر و آنچه را كه مي خواستي نظمش را برهم زني چه بود.

مادر به عمق چاه نظر انداخت .چنين ديد كه يكي از آن دو اسباب خير و سعادت را به تمامي فراهم داشت و خوشبختي گردش را فرا گرفته بود و ديگري بعكس در منتهاي ذلت و بدبختي غوطه ور بود.

 مرگ گفت: اين هر دو خواست خداوند است.و آنچه كه بايد بداني اين است كه يكي از اين گلها فرزند دلبند توست و آنچه را كه ديدي سرنوشت آينده اوست.

مادر متاثر گفت: پس همان به كه از رنجها و مصائب آسوده اش كني ، و او را ببري به سراي جاودان خداوند. بر خواهشها و زاريهاي من وقعي مگذار و همه را نشنيده بگير.

مرگ گفت: نمي دانم چه مي خواهي .آيا دوست داري او را باز يابي يا آنكه با خود ببرم به جايي كه از آن چيزي نمي داني و ن[واهي دانست؟

مادر دو دستش را به هم پيوست و خداي رحيم را درود فرستاد: اي خداي مهربان نشنيده بگير آنچه من خلاف ميل تو خواستم و آن را خير پنداشتم از من مشنو و مرا ببخش.

مادر سر به گريبان فرو برد و مرگ همراه كودك بعالم نامرئي شتافت.

آرين آراد